Philippe Geubels over ‘de toiletfobie’

Echt waar, ik had nooit gedacht dat ik ooit ook maar één gelijkenis met Philippe Geubels zou hebben. En blijkbaar is die er toch.

Namelijk ‘de toiletfobie’.

Neen, ik heb geen schrik van toiletten. In tegendeel, het zijn zo’n beetje m’n beste vrienden. Maar goed, de toiletfobie dus. Die zit er bij mij goed ingebakken. Wat is het nu juist? Philippe Geubels omschrijft het als ‘schrik hebben wanneer er geen toilet in de buurt is’.

That’s it. Met meer woorden moet je het niet omschrijven, want dat is het gewoon. En ik ken het maar al te goed. Geen wc in de buurt? Of ik weet niet waar we naartoe gaan, dus ook niet of er een toilet is? Paniek. Gaat niet door. Einde verhaal.

Het is zo banaal.

En toch heeft het op sommigen een gigantische invloed, zoals op Philippe. En op mezelf. Want, je gaat geen nieuwe plaatsen ontdekken. Eigenlijk sluit je jezelf op in je eigen kleine cocon. Daar waar je veilig bent én er een toilet aanwezig is. Thuis dus. Toch wil ik dolgraag op reis gaan, landen waar ik nog niet geweest ben. Wandelingen maken in natuurgebieden of eens een safaritocht doen.

Beetje bij beetje probeer ik uit die cocon te kruipen, alleen. Oké, misschien niet helemaal alleen. Ik word een beetje gedwongen. Mijn vrienden nodigen me regelmatig uit om iets te gaan doen, vanuit het werk wordt er ook van alles georganiseerd. Daar kan je niet altijd nee tegen zeggen.

Bij mij is deze fobie ontstaan samen met mijn darmziekte. Een heel logisch verband, lijkt mij. Maar samen met die fobie, creëerde ik nog angsten. Claustrofobie, een fobie om met de auto in een file te staan – op bruggen en in tunnels is dubbel zo erg – en drukke ruimtes.

Ze worden niet altijd serieus genomen, maar ik heb regelmatig innerlijke paniekaanvallen die ik niet meteen aan anderen laat zien.

Daarom ben ik ontzettend blij dat iemand zoals Phillipe Geubels dit probleem even open en bloot legt. Op televisie.

Hij is niet de enige. Ik ben niet de enige.

© De Columbus 

3 reacties

  1. Okay. Deze post is al van even terug, maar toch..
    Ik vind het zo moedig dat je hierover schrijft! Ik had er zelf enkele jaren geleden heel veel last van. Inmiddels heb ik het ‘overwonnen’, maar toch blijft het nog een dagelijks iets waar ik mee bezig ben.. Ik krijg de laatste tijd meer en meer de indruk dat vele mensen hiermee worstelen. Maar omwille van het taboe lijkt het alsof je er alleen mee zit. Dus ik vind het zo bijzonder goed dat je hierover schrijft!

    Geliked door 1 persoon

    • Hallo Barbara

      Wat leuk om dit te lezen! Een beetje dubbel om het zo te zeggen. Maar inderdaad, ik hoor steeds vaker dat ik hier écht niet alleen mee ben.
      Ik krijg het niet onder controle, dus Immodium is en blijft m’n beste vriend! Misschien kan ik ooit een autorit langer dan 20 minuten aan zonder.

      Stapje voor stapje. We geraken er wel 😉 Letterlijk en figuurlijk!

      Like

  2. Bij mij begon het 6 jaar geleden. Na ongeveer een jaar therapie was het geen probleem meer. Sinds kort was het weer even terug, maar het verschuift alweer naar de achtergrond. Gelukkig maar. Op den duur krijg je angst voor de angst. 😉 Ik weet dat het bij mij helpt om in plaats van te proberen voorkomen, voorbereiden, controleren..(logische reactie), het te nemen zoals het komt. Klinkt mss paradoxaal, maar dat maakt mijn angst en het probleem om korte termijn veel minder..
    Maar het is eng. Het is moeilijk.
    Ik duim voor jou mee dat het leefbaar is of beter mag worden. 👍 Bedankt voor jouw moedige post!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.